Guinea Pig 4: Mermaid in the manhole (1988)

"Guinea Pig 4 " – Mermaid in a manhole, 1988

Więcej

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Drukuj

(11 głosów, przeciętnie 3,73 / 5)

Ładowanie ...

"The Guinea Pig films will forever leave a mark on all who watch them."

Reżyseria: Hideshi Hino
Scenariusz: Hideshi Hino
Produkcja:
Na podstawie:
Wyróżnienia:
WWW: Trailer – Unearthed Films
Długość filmu: ~ 57 minut

Obsada:

Shigeru Saiki
Mari Somei

Ekipa:

Efekty specjalne –
Dźwięk: -
Muzyka: -
Zdjęcia: -
Kostiumy: -
Produkcja: –

Syrena różni się od reszty "odcinków" Guinea Pig w dwóchzasadniczych, i kluczowych zarazem aspektach – po pierwsze, tutaj to nie człowiek jest oprawcą człowieka, i nie mamy do czynienia z różnej maści sadystami, po drugie zaś do filmu "wpuszczono" osoby trzecie. To, co się dzieje między bohaterami dramatu, nie jest już tylko ich prywatną sprawą. Pojawiają się obserwatorzy, komentujący od czasu do czasu luźnymi słowami głównego bohatera, oraz dokładający swoje trzy grosze do całej akcji filmu.

Akcja filmu jest wyraźna, ale niejednoznaczna. W skrócie i by nie powiedzieć za dużo: artysta przypadkowo natyka się na syrenę. Spotykają się już drugi raz; wcześniej widział ją będąc chłopcem. Postanawia ją namalować, z czasem przeradza się to w ilustrację śmierci syreny. Nie on ją zabija, robi to za niego cywilizacja. On jest tylko obserwatorem – nie może jej pomóc choć chciałby; sama syrena zresztą prosi go, by raczej ją namalował, niż ratował. To jest pierwsze dno, do drugiego dostaniemy się dopiero pod koniec filmu.

W filmie czuć duch komiksu, niektóre sceny są tak dziwnie zrobione, że nie wiadomo, czy to tak ma być, czy to aktor miał słabszy dzień (vide ostatnia prośba syreny). Ogromny plus za ujmowanie w kadrze prac artysty – są całkiem całkiem. Chociaż jeślibym miał po portrecie zidentyfikować modelkę – nijak by mi to nie wyszło. Dwie różne osoby. Reżyser koncentruje się na szczegółach, ale pomija ogół – widzimy na przykład latarkę w rękach malarza, ale sceny przenoszenia syreny już nie ma. Wspominam o tym mając na uwagę wścibskich sąsiadów głównego bohatera, oraz scenę z głową ryby. Z drugiej strony brak tej sceny może być jak najbardziej celowy i uzasadniony – to zależy, którą wersję tego, co tak naprawdę zdarzyło się w filmie, uznamy za prawdziwą (lub która jest prawdziwa).

Ciekawie udźwiękowiona jest scena ze spadaniem dżdżownicy z wanny – dobry pomysł (notabene dżdżownice i inne robactwo są cichym, trzecim bohaterem tego filmu. Ich gra aktorska – po prostu poezja ;p). Natomiast patrząc na całokształt dźwięku – słabizna, powtarzające się sample, niepasujące do scenerii odgłosy. Nadto – wiatr we włosach syreny w niektórych scenach. W komiksie by to dobrze wyglądało, ale widząc to na filmie mam wątpliwości co do celowości umieszczania wiatraka za aktorką. Za samą aktorkę – duży plus.

Film jest dobry. To nie gore, to horror. Najbardziej trafiają do przekonania takie filmy, po których obejrzeniu widz orientuje się (przy odrobinie dobrej woli), że sam też może robić coś źle, że być może jego działanie jest powodem czyjegoś nieszczęścia. GP IV do takich filmów po części należy.