Napięcie (psychiczne widza) budowane jest w tym filmie już od pierwszych sekund. Po informacjach o producentach (nawiasem mówiąc, Growling Clown miecie) następuje… wstęp przed napisami. W tym momencie ocena filmu: 3/10. Po obejrzeniu całości można sens umieszczenia tych kilku scen starać się zrozumieć. Można. No cóż, reżyser miał wizję. Po tym trzęsieniu ziemi akcja zagęszcza się – objawia się czołówka filmu. A po tym jest już film.

Dziwnie to wygląda gdy ktoś fascynuje się pierwszą minutą filmu, w którym jest ich ponad osiemdziesiąt. A jednak jest pewien powód. Filmy klasy B, zarówno merytorycznie jak budżetowo, charakteryzują się z reguły albo miałkością scenariusza, albo miałkością scenariusza i wykonania. Czasami robione są na dobrym pomyśle, ale niski budżet skutecznie grzebie wiarygodność prezentowanej przez nie historii. Wtedy zamiast przerażać, wywołują śmiech, ziewanie, skurcze mięśni palca nad klawiszem "przewiń" i tak dalej. Pisałem już co prawda przy okazji Army of the Dead o tym, że sztuka kreacji efektów cyfrowych wkracza pod strzechy, i że zmienia to nieco równowagę w przyrodzie. W przyszłości może być ciężko rozpoznać film klasy budżetowej. Zombie Women of Satan oceniany jest przez twórców jako budżetówka, ale patrząc zarówno na czołówkę/napisy początkowe (sic!) jak i na subtelne efekty specjalne w dalszej części trzeba sobie uświadomić, że coś się naprawdę zmieniło. Magia jest pod ręką, i ludzie coraz częściej i coraz lepiej będą ją wykorzystywać nawet w produkcjach niegdyś zasługujących na amatorską taśmę.

Do rzeczy może, tych, które mnie w tym filme urzekły:

• aktorzy (jak głoszą noty na stronie, mają pojęcie o tym co robią i gdzie się znaleźli),
• lokacje,
• dźwięk,
• ekspozycja biustów (nie wszystkich!),
• krzywy klimat.

Do tej pory dla mnie niepojęte:

• niektóre wątki w filmie (konkretniej część "of Satan"),
• realizacja niektórych ujęć (szczególnie dobijająca i niepotrzebna miejscami wolna ręka),
• ostatnia scena.

By posłużyć się przenośnią, z tym filmem jest jak z dokumentem o mrówkach na przykładzie pszczół. Niby można, jedno i drugie owad, pewnie miejscami sobie wchodzą w drogę nawet. Zdaje się że jest to pierwszy film Warrena, w którym miał tak wielki wkład. Za dużo chciał przekazać i pokazać. Efekt jest taki, że produkcja jest trochę grubymi nićmi szyta. Na korzyść działa specyficzny humor, miejscami siermiężny jak 100 kg sarmackiej miłości. Rzecz gustu, niektóre sceny i ja uznaję za zbyt srogie. Interesującą kwestią jest sam pomysł na kreacje głównych bohaterów. Nie jest on do końca oryginalny (zresztą, pierwsze co pomyślałem to "Rob Zombie spotyka Roba Zombiego i piją z H. Westem dziwne rzeczy"), ale ten wątek zostawiam dociekliwym do zgłębienia już po seansie. Cóż, po prostu Speedy zrobił to, na czym zna się najlepiej. Film jest śmieszny, choć czasem męczący. Poświęciwszy na to półtorej godziny nie żałuję. Ponoć w planach jest druga część…

Załamałem ręce. Nie wiem, co z tym filmem zrobić. Gdy ukazały się pierwsze, mgliste informacje o tym, że trzeba będzie się spodziewać trzeciej części przygód Rayne to miałem jeszcze nadzieję, że będzie to coś sensownego (od razu tłumaczę – oglądałem chyba w zeszłym miesiącu film pt. "Dungeon Siege: W imię króla", i mimo jego pretensjonalności w niektórych momentach, było to całkiem niezłe). Część pierwsza nijak miała się do gry (co ostatecznie było oczekiwane w przypadku takiej produkcji), ale była taka sobie. Nawet "całkiem całkiem". Część druga, Deliverance – do tej pory nie wiem, po co to nakręcono. Trzecia Rzesza niestety również nijak ma się do ewentualnych oczekiwań względem tytułu. Z drugiej strony może to i dobrze, biorąc pod uwagę wykonanie tego, co jest.

Rozbraja już sam początek. Z całej sceny walki sensowny jest tylko wybuch granatu. Reszta jest tak naciągana, nieprzekonujaca, "nie w takt" i po prostu źle zrobiona, że aż dziwna. Trend ten utrzymuje się przez cały film. Argument o niskobudżetowości do mnie nie trafia.
Inną z irytujących mnie rzeczy jest montaż filmu. Niektóre sceny ciągną się jak flaki z olejem, podczas gdy z posiadanego materiału dałoby się zrobić coś lepszego. Dobrym przykładem jest fragment od 22 do 31 minuty z tak wooooooooolnym przebiegiem akcji (mam na myśli akcję, a nie występująca akurat wtedy "akcję"), że można stracić wątek. Czepię się też luźnej kamery, mimo że w porównaniu do Deliverance to niebo a ziemia, na korzyść trzeciej części. Więcej krótszych i statycznych ujęć. A sam film, paradoksalnie do tego co napisałem, jest dość krótki.

Wiele rzeczy jest tu źle zrobionych, wieje chaosem i brakiem jasnej koncepcji na to, jak dzieło miało wyglądać. Mogło być lepiej. Jednak są i plusy dodatnie – sama Natasza, miejscami efekty specjalne (m.in granat oraz scena z wampirem i doktorem), panie z burdelu… no i muzyka na końcu (za wyjątkiem Safiyi). Udźwiękowienie równiez mnie nie zabolało. Jednak moja ocena brzmi – po Bloodrayne: The Third Reich sięgać w ostateczności.