Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Guten Tag, motherfuckers!

Scenariusz: Michael C. Nachoff
Wyróżnienia: -
Reżyseria: Uwe Boll
Produkcja: Daniel Clarke, Uwe Boll
WWW: Facebook
Alternatywny cover art: klik
Trailer Bloodrayne: The Third Reich: Klik
Długość filmu (z napisami): ~ 75 minut, bez napisów: 69.

Obsada:

• Natassia Malthe
• Brendan Fletcher
• Willam Belli
• Michael Paré
• Clint Howard
• Safija Kaygin
• Davorka
• Dora Lipovcan
• Katarina Brozincevic

Ekipa:

• Make-up: Eve Aknin, Jolanda Buhin
• sFx: Franck Gauthier, Marijan Karoglan
• vFx: Tinderbox
• Muzyka: Jessica de Rooij, Ludwig van Beethoven, Chris den Dulk, Maarten Buning & Dylan Groot (The Incredible Adventures of Billy and Max), Safiya, Mary S. Applegate, Peter Ries (Safiya), Ingo Politz, Bern Wendlandt (Angelzoom)
• Dźwięk: Wolfgang Herold
• Kostiumy: Katrina McCarthy
• Zdjęcia: Mathias Neumann
• Pierwszej pomocy udzielała: Zejka Katović

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Aka When Alice broke the mirror aka Quando Alice ruppe lo specchio (włoskie tłumaczenie)

Reżyseria: Lucio Fulci
Scenariusz: Lucio Fulci
Produkcja: Luigi Nannerini, Antonino Lucidi
Na podstawie: –
WWW:
Długość filmu (z napisami): ~ 81 minut

Obsada:

• Brett Halsey
• Ria de Simone
• Pier Luigi Conti
• Sasha Darwin
• Zora Ulla Kesler
• Marco di Stefano

Ekipa:

• Efekty specjalne: Angelo Mattei
• Dźwięk: Roberto Barbieri
• Muzyka: Carlo Maria Cordio
• Zdjęcia: Silvano Tessicini
• Kostiumy: Mirella Pedetti

"Touch of death" to jeden z filmów w twórczości Fulciego, w którym prawie nie ma odwołań do jakichś spraw szczególnie nadprzyrodzonych, a przynajmniej nie jest to główny wątek. Gore jest, ale bez podtekstów. Jest to film sensacyjny – tak możnaby było go zaklasyfikować, gdyby nie hm, niektóre soczyste ujęcia. Parę scen z humorem (m. in. klasyka, czyli "wieziemy trupa, ale trup nie chce jechać"), dobry pomysł na zakończenie (chodzi mi o te końcowe sceny – normalnie Lucky Luke ;p). Czasem jest śmiesznie, ale nie jest to komedia, za czarną komedię też trudno to uznać.

Fabuła osadza się wokół perypetii pewnego pana, którego jednym z problemów jest uzależnienie od hazardu. Człowiek ów znalazł niekonwencjonalny sposób na ratowanie swoich domowych finansów – umawia się z co bogatszą i brzydszą babką, przeleci ją (w przypadku wyjątkowej brzydoty ten punkt odpada), następnie ubije, zutylizuje zwłoki, ograbi z dobytku. Facet jest fachowcem; wie co i jak zrobić żeby nie mieć problemów – ale i najlepszym zdarzają się wpadki.

Film, mimo przechodzonej tematyki (pisząc to zapomniałem o wieku filmu…), ogląda się całkiem przyjemnie – i to też nie jest jakieś wielkie zaskoczenie – w końcu Fulci; musza kupa sfilmowana przez niego prawdopodobnie byłaby bardziej interesująca niż Blade. "Touch of Death" to wiekowa produkcja (jak na dzisiejsze czasy), ale sceny wymagające efektów specjalnych są w porządku i nie powodują nagłego przypływu chęci wciśnięcia przewijania. Ciekawa sprawa: skręt żołądka wywołała u mnie wątpliwej jakości aparycja występujących w filmie pań. Nie wiem, gdzie Fulci znalazł tak brzydkie aktorki… mam nadzieję, że to make-up ;p

Polecam, dobrze się ogląda.

• Gatunek: Horror (z powodu gore’u)
• Grupa docelowa: Hazardziści
• Typ: Dramat
• Ofiary w ludziach? 4 (w tym jedna a conto)
• Trupominuta: 0,0506
• Ofiary w zwierzętach? Nie
• Erotyka? Tak

---

• Efekty specjalne: 7/10 (za kuchenkę)
• Realizacja: 7/10 (za te paskudne baby w obsadzie)
• Gra aktorska: 6/10
• Muzyka: 6/10
• Dźwięk: 5/10 (paskudny dubbing)

• Dość podobny motyw z mieleniem mięsa pojawia się parę lat później w Aftermath.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

46 years to learn the truth. 24 hours to survive it.

Reżyseria: Nacho Cérda
Scenariusz: Karim Hussain, Nacho Cérda, Richard Stanley
Produkcja: Julio Fernández
Wyróżnienia: "Film, dla którego warto umrzeć"
WWW: theabandonedmovie.com, blog produkcji, theabandonedonline.com
Trailer: Link
Długość filmu (z napisami): ~ 95 minut
Poster

Obsada:

• Anastasia Wille
• Karel Roden
• Valentin Ganev
• Paraskeva Djukelowa
• Carlos Reig – Plaza
• Brendan Fletcher

Ekipa:

• Efekty specjalne – Creature Effects, Infinia
• Dźwięk: Glenn Freehantle
• Muzyka: Alfons Conde
• Zdjęcia: Xavi Giménez
• Kostiumy: Sandra Klincheva

"The Abandoned" jest najnowszym filmem Nacho Cerdy. Tego pana przedstawiać raczej nie trzeba miłośnikowi horroru, chociaż kryje się tu pewna pułapka. Ci wszyscy, którzy obejrzeli dla przykładu tylko "Aftermath", mogą mieć swego rodzaju skrzywienie w sferze oczekiwań co do tego reżysera. Nie, Cerda nie jest reżyserem jakoś szczególnie lubującym się w kręceniu nekrofilskich pornodramatów. Po prostu, jak każdy twóca, znalazł jakś interesującą kwestię do omówienia, wymyślił formę przekazu, zmontował co trzeba, i przekazał widzowi do rozważenia i oceny. Więc do osób, które miały kłopoty żołądkowe ostatnim razem: nie bójcie się tego pana, tym razem nie gryzie. A do osób, które wcisnęły pauzę i poszły po pizzę – ten film jest kompletnie inny.

Przy okazji interesujących kwestii: grzebanie w przeszłości nie zawsze jest ciekawe. Można się dowiedzieć niechcący nieciekawych rzeczy… No ale skoro trzeba, to trzeba. Tylko zupełnie czym innym jest, gdy człowiek sam z własnej ciekawości odkrywa swoją przeszłość, a czym innym, gdy to sama przeszłość we własnej parszywej osobie odnajduje człowieka, i zaprasza go do złożenia wizyty mającej na celu spłacenie długu życia.

Przeszłość splata się z teraźniejszością, tworząc makabryczną chwilę obecną, w której odnaleźć musi się dwójka głównych bohaterów, Maria (hehe) i Nicolai. Oboje są z jednej krwi, o czym oczywiście dowiadują się przypadkiem i całkiem niechcący. Oboje przyjechali dowiedzieć się czegoś o sobie, oraz by obejrzeć swoją domenę – przeklętą posiadłość położoną gdzieś w Rosji.

Teraźniejszość splata się z przyszłością, tworząc jeszcze bardziej przerażającą wizję tego, co dopiero ich spotka. Nie ma ucieczki przed przeznaczeniem, rodzeństwo zrozumie to trochę za późno, ale można walczyć, by je zmienić. Warto walczyć z przeznaczeniem, skoro nie ma przed nim ucieczki?

Jeden z najlepszych i najbardziej nastrojowych filmów, jakie ostatnio obejrzałem. Wciąga jak bagno – zgodnie ze scenariuszem. Sprawia, że produkcja adrenaliny w organiźmie zwiększa się. Jest strasznie strasznie. Aż za strasznie. Atmosfera w pewnych momentach tak bardzo się zagęszcza, że można… zasnąć. To może brzmieć śmiesznie, ale reżyser trochę przedobrzył – jego majstersztykiem obdzielić można dwa średnie filmy i jeszcze na kolejny odcinek Happy Tree Friends zostanie.

Film przyjąłem absolutnie bezkrytycznie, bijąc bałwochwalcze pokłony Cerdzie. Nie budzą moich wąpliwości ani zdolności aktorskie obsady, ani efekty, ani scenariusz, ani muzyka. Szacunek może wzbudzić dbałość o szczegóły, jak na przykład zatrudnienie nauczyciela od języka rozyjskiego, który konsultowałby dialogi.

Polecam, tylko tyle. Zalecam też kupienie paczki ziarek do łuskania.

• Gatunek: Horror
• Grupa docelowa: Wszyscy
• Typ: Film to die for
• Ofiary w ludziach? Bez znaczenia
• Ofiary w zwierzętach? -
• Erotyka? Nie

---

• Efekty specjalne:8/10
• Realizacja: 8/10
• Gra aktorska: 8/10
• Muzyka: 7/10
• Dźwięk: 8/10

Pod tym adresem przeczytać można, jakie ciekawe rzeczy wypatrzyli spece z IMDB oglądając "The Abandoned".
Na Imdb film został oceniony na 5,9 w dziesięciupunktowej skali. Mało.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

The West just got a little wilder

Reżyseria: Uwe Boll
Scenariusz: Christopher Donaldson, Neil Every, Masaji Takei
Produkcja: Uwe Boll, Daniel Clarke, Shawn Williamson
Na podstawie: BloodRayne – gry PC
WWW: bloodrayne-themovie.com
Trailer: Link
Długość filmu (z napisami): ~ 99 minut
Poster

Obsada:

• Natassia Malthe
• Zack Ward
• Michael Paré
• Chris Coppola
• Chris Spencer
• Brendan Fletcher

Ekipa:

• Efekty specjalne – Artifex Studios, Technicolor
• Dźwięk: ? (James Fonnyadt)
• Muzyka: Jessica de Rooij
• Zdjęcia: Mathias Neumann
• Kostiumy: Katrina McCarthy

Sequele mają to do siebie, że ciężko jest wymyśleć dla nich jakiś oryginalny scenariusz. Z zasady są to losy bohaterów "przed", lub "po", dalsze wałkowanie głównego tematu (jak np. w Piątku 13-tego) itd. BloodRayne ma o tyle nieciekawą sytuację, że pierwsza część już sama w sobie była naciągana i "jechała" na popularności gry, nie mając jednak w zasadzie żadnego z nią związku (gdybyśmy obejrzeli BloodRayne pod innym tytułem, z innym imieniem bohaterki, może ze zmienionym jednym gadżetem – w życiu by nam do głowy nie przyszło, że ten film ma cokolwiek wspólnego z grą). W międzyczasie wyszła druga część gry. Idąc po najmniejszej linii oporu, reżyser przynajmniej teraz powinien zwyczajnie zekranizować fabułę gry, i byłoby ok. Co najwyżej możnaby go było wieszać później za to, że poszedł na łatwiznę.

Będąc jednak twardym germańskim wojownikiem, Boll nie uznaje półśrodków. Czemu iść na łatwiznę, skoro można zrobić coś ambitniejszego? No właśnie, czemu… Naszej ulubienicy przyszło teraz bujać po Dzikim Zachodzie. To nie żart. Mając dwa rewolwery, kapelusz oraz swoje miecze stanie się postrachem Deliverance. Ale może po kolei.

Prawdziwy początek filmu jest klasyczny – Eastwood, jak i inni reżyserzy, raczyli nas tym już wiele razy. Rewolwerowiec – samotny wilk postanawia odwiedzić swoich przyjaciół – jedynych, jakich ma. Znajduje, że coś jest nie tak… widzi zwłoki, postanawia się zemścić. Rayne rozpoznaje działanie wampira – ale i tak nie ma to większego znaczenia, bo wampir czy nie, i tak sprawca dostałby za swoje.

I w zasadzie na tym opiera się cały film. Mamy tam jeszcze takie elementy, jak zbieranie przez mściciela teamu, wraz z którym będzie ratował świat, bohaterskie sceny poświęcenia się, oczywiście pojedynek finałowy. Zakończenie oczywiście również standardowe – samotny rewolwerowiec odjeżdza w siną dal.

Rzeczy, które powodowały obecność mniej lub bardziej głupiego uśmiechu na mojej twarzy, to m. in.: Billy the Kid i cała jego rola, sam pomysł na "zawampirzony" Dziki Zachód, naciągany akcent szeryfa, biedne dzieci, nie mniej biedni ich zastraszeni rodzice, natarte czosnkiem kule ;p miecze Rayne… Dobiły mnie jeszcze: muzyka – w Bloodrayne II: Deliverance są dwa tematy, grane do znudzenia (nie wiem czemu, ale kojarzy mi się to z Morricone); oraz aktorzy pierwszoplanowi. Oczywiście osobiście wolałbym widzieć Loken, ale rozumiem, że miała ciekawsze zajęcia. Natomiast zaangażowanie pani Malthe – pomyłka. Jej gra w tym filmie jest tak bez wyrazu, jak ona sama.
Ktoś z oceniających na IMDB zarzucił kamerzyście kręcenie z ręki. Trudno się nie zgodzić. To tak bardzo rzutuje na klasę produkcji, że oglądając film ma się naprawdę wrażenie, że to nie tyle klasa B, tylko C, D, albo i H… Co dziwniejsze, za zdjęcia zarówno w pierwszej, jak i drugiej części BloodRayne odpowiedzialna jest ta sama osoba. Kamera w pierwszej części filmu była o niebo lepsza.

Czas na zalety. Oprócz Bolla, producentów i może dwóch innych osób, wymieniona została cała ekipa. Efekty specjalne również robiła inna firma. To naprawdę wyszło na plus tej produkcji. Może na temat celowości kręcenia BR2 można dyskutować, ale z pewnością jest to film inny od pierwszej części. Poza tym, film jest chłodny, mroczny, jakiś dziwny – ale ten efekt równie dobrze może być tylko wypadkiem przy pracy.

Ogólnie rzecz biorąc, nie mogę Deliverance z czystym sumieniem polecić mówiąc: "da radę, jest lepsze niż poprzednia część". I "jedynka", i "dwójka" są siebie warte. Przy czym Deliverance w porównaniu z poprzedniczką wypada jako "całkiem lajtowy filmik". Na pewno żadna z części nie jest gorsza od drugiej. Dwie Perły, wolne dwie godziny w sobotę między np. 12 a 15 (później szkoda na to czasu), i można oglądać. Nie jest aż tak tragicznie, żeby wyłączać film w połowie. Ale nie warto też oczekiwać filmu, który zapamięta się na długo, i do którego będzie się wracać.

Postać Rayne dhampirzycy jest dość dobrym motywem do ponownego wykorzystania. Nie będzie dziwne, jeśli pojawi się kiedyś BloodRayne III, tak samo związane z grą czy poprzednimi częściami filmu jak one same ze sobą teraz, czy jakaś seria komiksów adaptująca Rayne jako nieco delikatniejszą wersję Lobo. Jakiś komiks już się pojawił, ale co to jest – nie miałem czasu sprawdzić. Przeto – strzeżmy się.

Cytaty:

- Tell me, mr. Piles, is telling stories your reason to live?
- Ummm… yes…
- Then bear witness to the greatest story even told.

- Only two things a woman’s good for: making my grub… and making my dick warm.

- But you should know… that forgiveness… does not come cheap. Yeah, that’s right. That’s right! Donate all that you have to God and his glorious heavenly kingdom. It is the only way to be sure of your space in paradise when the end is upon you.

• Gatunek: western
• Grupa docelowa: wszyscy
• Typ: zróbmy sobie jeszcze jeden film…
• Ofiary w ludziach? >15
• Ofiary w zwierzętach? -
• Erotyka? Nie

---

• Efekty specjalne:6/10
• Realizacja: 6/10
• Gra aktorska: 5/10
• Muzyka: 6/10
• Dźwięk: 5/10

Czy wiesz, że…

Rayne wystąpiła w Playboyu? Tak! Pisząc Rayne, mam na myśli nie którąś z aktorek ją odtwarzających, tylko samą Rayne, znaną z obu części gier.
BloodRayne: Topless in Playboy @ one digital life
Playboy

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Reżyseria: Uwe Boll
Scenariusz: Guinevere Turner
Produkcja: Uwe Boll, Daniel Clarke, Shawn Williamson
Na podstawie: BloodRayne – gry PC
WWW: .bloodrayne-themovie.com
Długość filmu (z napisami): ~ 99 minut
Poster

Obsada:

• Kristianna Loken / Alicia Vela Bailey
• Michael Madsen
• Matt Davis
• Will Sanderson
• Geraldine Chaplin
• Meat Loaf
• Michelle Rodriguez
• Ben Kingsley

Ekipa:

• Efekty specjalne – VFX upstart!, Technicolor, Pictorion Das Werk, Olaf Ittenbach, Tommy Opatz
• Dźwięk: ? (Wolfgang Herold)
• Muzyka: Henning Lohner
• Zdjęcia: Mathias Neumann
• Kostiumy: Carla Baer
• 2nd "Gore" Unit Director – Olaf Ittenbach

Zabierając się do oglądania tegoż arcydzieła wiedziałem, że staję przed zadaniem trudnym, i w zasadzie z góry skazanym na porażkę (2,5 na 10 – ponad jedenaście tysięcy widzów oceniających to na IMDB nie może się mylić!). Film obejrzałem dwa lata po premierze. W grę zasadniczo nie grałem – nie bawią mnie zręcznościowe zabijanki, to znaczy przynajmniej tak mi się wydaje. Będac przeto widzem z nieskażonym fabułą gry umysłem, byłem gotów na przyjęcie na klatę ciosu w postaci BloodRayne.

Fabuła filmu omawia przeszłość (w odniesieniu do czasu akcji gry) naszej dzielnej bohaterki, konkretniej jej jakoby młodość – czyli "jak to się stało, że…" Poznamy przeto jej mamę (znać ją będziemy przez sekund kilkadziesiąt, ale szczegół to), jej tata, jej pierwszego chłopaka, jej pierwszą psiapsiółkę, jej pierwszą ofiarę etc. No dobra, może trochę upraszczam. Ogólnym motywem filmu jest pochodzenie Rayne wplątane w konflikt między Brisbane (ci dobrzy) a Kagenem (ten zły i do tego jej ojciec – aczkolwiek nie ma to większego znaczenia). Konflikt dotyczy oczywiście losów świata. Jest wątek miłosny, bardzo ascetyczny, ale jest; jest też motyw zdrady. Przez film przechodzimy żwawym krokiem, chociaż czasem nasza ścieżka przecina samą siebie w paru miejscach, i trzeba nadrabiać.

Parę słów o obsadzie. Za wyjątkiem Meat Loafa i dziwek, nie jest tak źle – o ile chodzi o samą obsadę. Gra aktorska pozostawia już trochę do życzenia. Mam tu na myśli konkretniej męską część aktorów. Sytuację ratuje samym faktem pokazywania w filmie swojej twarzy Ben Kingsley; no i oczywiście Krysia Loken, skądinąd bardzo sympatyczna aktorka. Jest jednak dość zimno, mało emocji, mało wczucia się. MAŁO.

Plusy filmu to Loken i Kingsley. Cieszyłaby oczy także finałowa scena, w której Rayne siada na tronie – gdyby nie fakt, że to ewidentna zrzyna. Scenariusz – też nic odkrywczego. Po prostu inne nazwiska aktorów i głównych bohaterów. Minusy – scenariusz, sztampowa historia robiona już wcześniej chyba na trzydzieści siedem sposobów; niektóre kostiumy, muzyka – nie podobała mi się kompletnie, oraz…
niektóre EFEKTY SPECJALNE. Nie wiem, czy dane mi było obejrzeć wersję uncut czy zwykłą, ale jest kilka scen, za które chciałbym komuś serdecznie "podziękować". Ilustrują je ostatnie screeny. Po jasną cholerę pojawiły się w filmie? Prawdziwy horror zaczyna się tuż po scenie finałowej, i trwa aż do napisów. I to jest właśnie część filmu niespecjalnie trzymająca się kupy – jeszcze z takimi beznadziejnymi efektami specjalnymi… Jak można było pokazać to światu? Naprawdę, ta właśnie końcówka filmu obniża moje oceny całości.

Widzowie zarzucali BloodRayne między innymi dwie rzeczy – zalatujący padliną całokształt, oraz brak związku fabuły filmu z fabułą gry – no, może poza dwiema czy trzeba rzeczami – imieniem bohaterki, słowem "Blood Rage", oraz artefaktami. Co do tego pierwszego – jest to raczej stwierdzenie niepodważalne, natomiast brak związku gry z filmem moim zdaniem nie jest zły. Owszem, chętnie zobaczyłbym Rayne wybijającą watahy dzielnych aryjskich żołnierzy oraz ich mutacji – ale taki pomysł zanudziłby widza jeszcze szybciej niż ten jakże typowy prequel.

Określiłem więc status quo, pora na podsumowanie całokształtu. Bardzo chciałbym móc polecić ten film, bo w sumie poświęciłem półtorej godziny z życia na obejrzenie go, i nie zanudziłem się na śmierć. Nawet na papierosa wyszedłem tylko raz. Co więcej, nie zgadzam się z tak niską notą na IMDB. Ale napiszę tylko: trzeba to sprawdzić samemu. Może mam jakiś sentyment do produkcji, w których heros lub heroina stają sami naprzeciw światu i typowym wartościom? Albo do filmów, w których nie wiem do końca o co chodzi, ergo "a może reżyser był wizjonerem, tylko świat za nim nie nadążył?" Nie wiem. Oczekiwałem totalnego gniota, czegoś, co będę albo oglądał przez dwa dni, albo wyłączę w połowie – bo szkoda czasu na taki syf. A tu niespodzianka. Film nie jest najwyższych lotów i większość rzeczy w nim kuleje, ale nie jest to totalne dno. Może się nawet spodobać, szczególnie osobom, które rzadko oglądają horrory. De gustibus non disputandum est et penis.

Cytaty:

Najbardziej tani tekst w filmie:

- But I do not intend to stop fighting for a second.

Trzeba zobaczyć, żeby pojąć…

• Gatunek: thriller/horror
• Grupa docelowa: wszyscy
• Typ: zróbmy sobie film…
• Ofiary w ludziach? > 25
• Ofiary w zwierzętach? -
• Erotyka? Tak

---

• Efekty specjalne:5/10
• Realizacja: 5/10
• Gra aktorska: 6/10
• Muzyka: 5/10
• Dźwięk: 5/10

Ponoć Boll dla BloodRayne zrezygnował z robienia House of the Dead 2: Dead Aim. Niewątpliwie było to dobre posunięcie, albowiem Dead Aim w reżyserii Michaela Hursta jest naprawdę fajnym filmem. BloodRayne jest kolejną produkcją Ittenbacha – jego znak charakterystyczny to naprawdę tanie efekty, oraz rumuńska obsada – wyjątkowo piszę to bez podtekstów. Nie wiadomo dlaczego, ale te dwa elementy jakoś lubią się łączyć ;p

Strona domowa
Gra PC
Komiks

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Scenariusz, Produkcja, Reżyseria: Nacho Cerdá
Wyróżnienia:
WWW: Trailer – Unearthed Films
Produkcja: Waken Productions
Na podstawie: –
Długość filmu: ~32 minuty

Obsada:

• Pep Tosar
• Jordi Tarrida
• Ángel Tarres
• Xevi Collellmir

Ekipa:

• Efekty dźwiękowe: Mark Cowling
• Efekty specjalne: DDT crew
• Montaż: Raul Almanzan
• Dźwięk: Juan Sánchez, Kiku Vidal
• Szef zdjęć: Christopher Baffa
• Producent wykonawczy: Antonio Sánchez, Javier Sánchez

Od czasu do czasu każdemu zdarzy się zauważyć na mieście/na cmentarnym murze jakąś klepsydrę. Czytamy wtedy: "Jan K., żył lat xx, nabożeństwo żałobne odbędzie się, o czym informuje pogrążona w smutku rodzina". No i tyle. Sucha informacja, nie budząca w przechodniu zazwyczaj żadnych emocji (chyba że nazwisko jest znane – to budzi skojarzenia; lub sam zmarły był przechodniowi znany). Dla przeciętnej osoby – informacja o kolejnej śmierci, dla rodziny – tragedia, dla zakładu pogrzebowego – zarobek, dla ekosystemu cmentarza – trochę kompostu. Zdaje się prosta sprawa. Jest jednak cień.
Człowieka podczas jego życia spotkać mogą różnorakie tragedie. Kradzież, zabójstwo, alkoholizm, prostytucja, kalectwo. Zazwyczaj kończy to śmierć, w takich czy innych okolicznościach. Jednak od chwili śmierci do momentu pochówku wiele się jeszcze może zdarzyć.
Przygoda, która spotkała Marię, nie jest prawdopodobnie jej tragedią. Nekrofilii pana doktora też chyba nie warto rozpatrywać w kategoriach bezczeszczenia zwłok. Rodzina… czego oko nie widzi, tego sercu nie żal. Marii jest to raczej obojętne. Bardziej interesującym tematem jest – dlaczego.

Rozważania nad motywami kierującymi panem doktorem radziłbym zostawić sobie na "po obejrzeniu", ponieważ obraz nie składa się z samej tylko "relacji" z pastwienia się nad Marią. Integralną jego częścią jest też drugi pan doktor i jego niecna praktyka zaszywania mózgu w klatce piersiowej (może ma to jakieś uzasadnienie – nie wiem, nie znam się), pogrążona w żałobie rodzina, której pozostała już tylko modlitwa (genialne w swej prostocie ujęcie tego aspektu), żarcie dla psa, fajka w domu po pracy, i tak dalej. Aftermath nie jest więc obrazem z cyklu "postraszyli i uciekli", po obejrzeniu którego widzowi zostanie w pamięci jedynie akcja na stole sekcyjnym. Mimo brutalności formy, przekazuje jakąś treść.
Film kierowany jest jedynie do osób pełnoletnich, zdrowych psychicznie i nie będących w depresji.

Ta scena jest swego rodzaju mistrzostwem świata.

Ten "zły".

Jedno z lepszych ujęć bohaterki dramatu.

Podgrzane pewnie byłoby smaczniejsze.

Fajrant…

Cytat:

Cytatu brak – w filmie nie pada ani jedno słowo.

• Gatunek: gore
• Grupa docelowa: nekrofile
• Typ: dramat jednego człowieka
• Ofiary w ludziach? Nie
• Ofiary w zwierzętach? Nie
• Erotyka?

---

• Efekty specjalne: 9/10
• Realizacja: 9/10
• Gra aktorska: 10/10
• Muzyka:
• Dźwięk: 8/10

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.