Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Welcome to the bottom of the food chain

Scenariusz: Simon Barrett, Scott Clevenger
Wyróżnienia: –
Reżyseria: Mark Dippé
Produkcja: David Hillary, Timothy Peternel, Ash Shah
WWW: -
MySpace: -
Trailer: link
Długość filmu (z napisami): ~ 84 minuty

Obsada:

• Tory Kittles
• K. D. Aubert
• China Chow
• Matthew Rauch
• Muse Watson
• Mark Boone Junior
• Richard Edson
• Reggie Lee
• Raoul Trujillo

Ekipa:

• Special make-up: Robert Hall / Almost Human Inc.
• vFx: Youngki Lee, Minsu Park / Girl Studio, DiFarm
• Muzyka: Alan Glen & Roger Cotton, Bernd Burgdorf & Corey Williams
• Dźwięk: John Marquis, Christopher Eakins
• Zdjęcia: Eliot Rockett
• Kostiumy: Andrea Sweet

Infantylny, pretensjonalny tytuł nie wróży nic dobrego. Franken… franken… Frankenstein? Litości. Po obejrzeniu filmu stwierdzam, że tytuł to chyba z braku laku, oraz dość gruba przenośnia. Niestety, przywołuje jednoznacze skojarzenia, co w połączeniu z tematem filmu nie zachęca do seansu.

Spodziewałem się naiwnego filmu o rybie – zombie, wydającej dziwne odgłosy (aaaaargh!), ewentualnie eksperymentów genetycznych, mnóstwa paplaniny, akcji wlokącej się jak flaczki z olejem oraz popłuczyn np. po Szczękach. Zawiodłem się.
Książka okazała się być lepsza niż okładka. Na tyle dobra, że uważam ten film za całkiem interesujący. Plusy:
- pierwsza scena, dość niestandardowa,
- muzka,
- efekty specjalne,
- praca aktorów (z wyjątkiem "byłego eks" głównej bohaterki oraz części "złego" teamu).

Scenariusz "Frankenryby" jest mało odkrywczy i dość prostolinijny. Jednak film nadrabia tu realizacją, która mnie pozytywnie zaskoczyła. Koniec końców okazało się, że głupi film o rybie potrafi skutecznie przykuć do telewizora (na co się wcale nie zanosiło). Sehr gut, sehr gut. Nie jest to specjalnie ambitne kino, ale rozrywka całkiem dobra.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Meet Darren. He’s sixteen. Going on immortal.

Scenariusz: Paul Weitz, Brian Helgeland
Wyróżnienia:
Reżyseria: Paul Weitz
Produkcja: Lauren Shuler Donner, Paul Weitz, Ewan Leslie, Andrew Miano
Na podstawie: Cirque du freak, Darren Shan
WWW: http://www.thevampiresassistant.net/
Facebook: link
Trailer: link
Długość filmu (z napisami): ~ 104 minuty

Obsada:

• John C. Reilly
• Ken Watanabe
• Josh Hutcherson
• Chris Massoglia
• Ray Stevenson
• Patrick Fugit
• Orlando Jones
• Willem Dafoe
• Salma Hayek
• Jane Krakowski

Ekipa:

• Make-up: Alec Gillis, Tom Woodruff jr
• sFx: Roger Matsuo, Steve Newquist
• vFx: Todd Shifflett, Yu+Co, Rhyth & Hues Studios, Teamworks Digital, Amalgamated Dynamics Inc.,
• Muzyka: Stephen Trask, James Brown & Buddy Hobgood, N. Willett & J. Russell amp; M. Aveiro & M. Maust, M. Harvey & Nick Cave & T. Wydler, John Lawler, Brent Lewis,
• Dźwięk: James Muro
• Zdjęcia: Stuart Asbjornsen
• Kostiumy: Judianna Makovsky

"Cirgue du freak: Vampire’s Assistant" jest pierwszym z kolejnej serii filmów o wampirach (nastoletnich). Fala zmierzchu na topie, trzeba robić kasę. W tym miejscu pragnę jednak zaznaczyć, że o ile pojawienie się tego filmu akurat teraz to nie przypadek, to jednak bazuje on na książce napisanej chyba coś koło dziesięciu lat temu – a więc przed tym tragicznym Zmierzchem. Niemniej jednak książek pana O’Shaughnessy’ego nie czytałem, trudno mi więc stwierdzić, na ile film jest zgodny z książką.

Co mi się tu nie spodobało: wątek objazdowego miasteczka mającego na składzie dziwolągi jest zbieżny z tym z powieści D. Koontza "Inwazja" (pierwsze wydanie w 1985 jako Twilight Eyes ;p, w Polsce dopiero w 2007). Prawdopodobnie D. Shan w ogóle tego nie zna i nie czytał. Prawdopodobnie. Rzucają się też w oczy motywy z Rodziny Addamsów. No przykro mi, ale to dość oczywiste skojarzenie – przy czym to raczej wina reżysera. A i gdzieś tak jakbym Golluma widział… ale to też nie wina Shana. Ponadto, zlokalizowanie miejsca akcji jest problematyczne, lub może: wieloznaczne – dla mnie irytujące.

Co mi się spodobało: muzyka – trochę zbyt napuszona, ale daje dadę. Oczywiście efekty specjalne i makeup – naprawdę niezła robota. Co więcej… Starsi aktorzy wypadli pozytywnie, młodsi – trudno powiedzieć.

Jeśli chodzi o fabułę, produkcja ta reprezentuje kolejne spojrzenie na jakiś konflikt wampiry vs X oraz osadzonego w tym głównego bohatera wraz z jego wątkami osobistymi. Miejscami jest śmiesznie, przeważnie interesująco. Oskara ten film raczej by nie dostał. Jako rozrywka – niezła propozycja, jednak w mojej prywatnej opinii cykl Cirque du freak powinien zostać zrealizowany jako serial. Film dobrze się ogląda. Ale ponieważ następny odcinek będzie dopiero za rok… Lepiej sobie teraz odpuścić i obejrzeć kiedyś całość.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

When moon rises, listen to your fear

Scenariusz: Geoffrey Alan Holliday, Chuck Scholl
Wyróżnienia: Zbyt dużo do wypisywania
Reżyseria: Richard Friedman
Produkcja: Richard Friedman
WWW: -
MySpace: -
Trailer: link
Długość filmu (z napisami): ~ 90 minut

Obsada:

• Samaire Armstrong
• Ryan Alosio
• Andrea Bogart
• Jaime Bergman
• Alexis Cruz
• Aaron van Wagner
• Sasha Williams
• Kane Hodder
• Beau Clark

Ekipa:

• Make-up: Alexis Walker
• "Creature effects": John Buechler
• sFx: Special Effects Solutions, Roger Matsuo, Steve Newquist
• vFx: Aurum Digital Entertainment – brak wypisu na IMDB, Hitoshi Inoue
• Muzyka: Geoff Levin, Rattleface, Jenny Condula, nakedstar, Mojo Filson
• Dźwięk: Ben Zarai
• Zdjęcia: Stuart Asbjornsen
• Kostiumy: Warden Neil

W optymistyczny nastrój związany z oglądaniem "DarkWolf" (polski tytuł: Piętno wilkołaka) wprowadza już sam początek. Średnio dwie piersi na kadr na starcie to wystarczająca liczba, aby można było przymknąć oko na jakieś dziwne ujęcia asfaltu oraz zagadkowe porykiwania. Niestety, ten miły, domowy i przyjacielski wręcz nastrój, okraszony do tego przyswajalnym, miękkim technobitem pryska niedługo później z powodu jakiegoś kafara…

Minusy:
- tytułowego bohatera jak na lekarstwo,
- jak już się pojawia, to zasadniczo nic nie widać,
- częstotliwość wydawania przez niego dźwięków oraz ich natężenie jest pretensjonalna,
– pomysł na ujęcia asfaltu, tj. biegu wilkołaka – kompletnie nietrafiony, nudny i zaniżający ocenę filmu. Raz – można, ale częściej?
– erotyka – za dużo. Aż nudzi miejscami,
– sztampowość rozwiązań typu magiczna księga, wszystkowiedząca "staruszka", Afroamerykanin (nawet dwóch) ginący na początku, i tak dalej.

Faile to m.in.:
– nie ma to jak wyciągnięcie magazynka z pistoletu i ładowanie go. Bezpieczniej przecież biegać z pustym,
– facet strzelający z karabinu. Dźwięk świadczy o tym, że to kałach. Wygląd, że nie. W każdym razie, i tak nie widać efektu strzelania. Brakowało tylko, żeby policjant zaczął krzyczeć "tratatatata".

Może plusy jakieś… No plus to scena na dachu, w sensie pomysłu. Wykonanie w sumie też w porządku, jednak dłuży się mocno. Można pomyśleć że to film Playboya, a nie 20th Century Fox. Co jeszcze… Żeńska obsada. Pomysł na scenariusz. Wbrew pozorom historia całkiem dobra, tylko wykonanie zawiodło. Efekty specjalne – trudno tu cokolwiek ocenić. Szczątki doczesne walające się po lokacjach – są w porządku. Sam wilkołak też daje radę. Ale już animacje komputerowe, i to takie ostro odcinające się od otoczenia, budzą wątpliwości. Z zasady rolą cg jest imitowanie rzeczywistości.

Ocena nie jest jednoznaczna. Widać w tym coś ciekawego (oprócz piersi). Całość rujnują dziwne pomysły, błędy w realizacji, koszmarne dłużyzny. I brak sensownej puenty. Z braku laku można obejrzeć, ale ani to porywające nie jest, ani pouczające.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Let the hunt begin

Scenariusz: Jonathan Gagne, Eric Bilodeau
Wyróżnienia: Bonehead Award – za soundtrack
Reżyseria: Eric Bilodeau
Produkcja: Fictis Productions, Team HG
WWW: link
Blog: link – kilka ciekawych fotek, blog także w angielskiej wersji językowej, uboższej o wpisy, ale od razu z fotami
MySpace: -
Trailer: link
Długość filmu (z napisami): ~ 93 minuty

Obsada:

• Patrice Leblanc
• Patrick Baby
• Marie Eve Lemire
• Luc Rivard
• Emilie Gilbert-Gagnon
• Valerie Tremblay
• Emilie Gilbert-Cagnon
• Louis Amiot
• Tim Morgan
• Jean-Francois Potvin-Tremblay

Ekipa:

• Make-up: Olivier Xavier, Texa FX Group
• vFx: Eric Bilodeau
• Muzyka: Luc Tremblay, Yuroy, LDM, Ray Harby (napisy początkowe, na końcu jako Arby), DJ Hugo Bass
• Dźwięk: Eric Bilodeau
• Zdjęcia: Eric Bilodeau
• Kostiumy: Julie Marcotte, Genevieve Bilodeau

In plus:

- Efekty specjalne. Film posiada efekty specjalne, o jakich niektóre produkcje nadal mogą tylko pomarzyć. Jednak to wszystko ciągnie studiem domowym. Ot, ktoś obejrzał kilka tutoriali z Adobe Premiere albo Cinema 4D, i robi film. Wszystko znać po szczegółach – ruszające się tekstury (np. rana na nodze, nóż w głowie), złe ich umieszczenie względem punktów odnośnych, kolory. Krew. Jeszcze mniej subtelna niż w "Army of the Dead". Mimo tego, to jednak dobrze, że technologia vfx trafia pod strzechy, że tak to oględnie nazwę. No i – jakie by nie były, ale są. Ktoś nad tym pracował, i w gruncie rzeczy efekt końcowy zadowalający.
- Make-up – daje radę.
- Pomysł na pojedynek na mostku. Fajna scena.
- Sam scenariusz. Pomysł na "intrygę" dobry.
- Eric Bilodeau – wyróżnienie za wkład pracy w niemal każdą dziedzinę produkcji filmu.

In minus:

Cała reszta.
- Gra aktorów jest kiepskawa – jakoś prezentują się tylko Paul oraz Minister.
- Muzyka jest irytująca. "Ej stary, robię film o zombie, ty weź mi nagraj może parę riffów, co?"
- Dźwięk, broni szczególnie – epic.
- Dobór lokacji (ośrodek badawczy w środku niczego, i świeże trupy drwali i jakichś pracowników – no wai), brak różnorodności wnętrz.
- Różnorodność ujęć z zombie (znaczy jej brak, miejscami irytuje).
- Pomysł na wprowadzenie czytane podczas napisów początkowych.
- Realizacja techniczna dialogów mniej więcej po przylocie ministra – brzmią jak z łazienki.
- Dżdżownica na gałązce… epic.
- Markowanie ciosu (1:01:30) – kompletnie nieudane, jego wiarygodność dodatkowo podkopuje brak dźwięku. Ogólnie sceny walki.
A, i przecież nie ma to jak zaplecze laboratorium medycznego w postaci warsztatu narzędziowego?

"Hunting Grounds" ciągną się jak flaki z olejem. Do tego sposób "wygłaszania" dialogów przez niektórych aktorów… Te emocje… Mało wiarygodnie.
Podsumowując wszystko: przykro mi, ambicje nie wystarczą. Nie polecam.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Once again, the bodies of recently deceased are returning to life and attacking the living.

Scenariusz: Simon Pegg, Edgar Wright
Wyróżnienia: Zbyt dużo do wypisywania
Reżyseria: Edgar Wright
Produkcja: Nira Park
WWW: link
MySpace: link
Trailer: link
Długość filmu (z napisami): ~ 95 minut

Obsada:

• Simon Pegg
• Kate Ashfield
• Lucy Davis
• Nick Frost
• Dylan Moran
• Bill Nighy
• Penelope Wilton
• Jessica Stevenson
• Peter Serafinowicz
• Rafe Spall
• we własnej osobie (m.in jako gwiazdy tv) wystąpili: Krishnan Guru-Murthy, Carol Barnes, Rob Butler, Jeremy Thompson, Vernon Kay, Keith Chegwin oraz Coldplay

Ekipa:

• Make-up: Jane Walker
• sFx: Special Effects UK
• vFx: Double Negative
• Muzyka: Daniel Mudford, Pete Woodhead, The Specials, I Monster, Zombie Nation, Cetera, Man Parrish, The Smiths, Goblin, Ash, Eighties Matchbox B-Line Disaster, Queen, Noveltones
• Dźwięk: Julian Slater
• Zdjęcia: David M. Dunlap
• Kostiumy: Annie Hardinge

"Shaun of the Dead" (polski tytuł to "Wysyp żywych trupów") jest propozycją brytyjskiego reżysera. I mając na uwadze ten właśnie doniosły fakt, należy wziąć odpowiednią poprawkę w trakcie dokonywania oceny filmu.

Główny wątek scenariusza jest typowy. Film na jego podstawie wyreżyserowany przez np. Amerykanina byłby kolejnym typowym filmem o zombie. Realizacja jest na dobrym poziomie. Aktorzy wiedzą, o co chodzi. Sceny walki, wybuchy, kaskaderzy – w porządku. Dźwięk i muzyka również. Wszystko jest zwyczajne, jak w przeciętnym, dobrze zrobionym filmie.

Skoro wszystko jest takie typowe, skąd wysokie oceny tego filmu np. na IMDB? Przez angielski humor. Film jest miejscami nieprzeciętnie śmieszny. Przebija się to przez całą realizację oraz scenariusz. Dzięki temu produkcja trzyma poziom, urozmaicany od czasu do czasu dialogami lub konkretnymi scenami – miejscami skosy w tym filmie są naprawdę niewąskie. Ta spójność jest bardzo ważna, bez niej byłoby nieciekawie.

Cytaty:

Pada kilka dosadnych kwestii, jednak w większości przypadków konieczne jest uzupełnianie kontekstu obrazem.

• Gatunek: Chyba horror…
• Grupa docelowa: Przede wszystkim osoby lubiące angielski humor
• Typ: Zombie
• Ofiary w ludziach? 6
• Trupominuta: 0,067
• Ofiary w zwierzętach? -
• Erotyka? -

---

• Efekty specjalne: 7/10
• Realizacja: 8/10
• Gra aktorska: 8/10
• Muzyka: 8/10
• Dźwięk: 7/10

Edgar Wright (reżyser) również "wystąpił" w tym filmie.
Wg IMDB, w roli zombie wystąpiło dwudziestu pięciu aktorów.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Nobody likes you when you’re dead

Scenariusz: Billy Garberina, Adam Jarmon Brown
Wyróżnienia: Best New Mexico Film na Santa Fe Film Festival 2007
Reżyseria: Billy Garberina, Richard Griffin
Produkcja: Billy Garberina, Richard Griffin
WWW: link
MySpace: link
Trailer: link
Długość filmu (z napisami): ~ 99 minut

Obsada:

• Brandy Bluejacket
• Adam Jarmon Brown
• Mark Chavez
• Billy Garberina
• Gene Grant
• Jeremy Owen
• Thomas Severinghaus
• Ellie Phillip
• Kevin Santry
• Shenoah "The Axe" Allen
• Jhonen Dark ("Baby Uneaten In This Film")
• oraz ponad 140 statystów w roli zombie

Ekipa:

• Make-up: Andie Rigler
• "Horror effects" (sFx): Scott Phillips, Shannon Hale
• sFx: Scott Phillips
• vFx: Neil Garcia, Deric Ruhl
• Muzyka: Goatis T., We Will Eat Ourselves, Zombina & The Skeletones / Vertigo Venus, Angry Johny and the Killbillies, Vasoon, Stone Diddley, Third Real, Push, Ghoul, Neil Garcia,
• Dźwięk: Neil Garcia
• Zdjęcia: Richard Griffin
• Kostiumy: Jen the Ruiner
• BDSM & Goth Consultant: Julian Wolf

Jak na film, który:

– ma "necro" w tytule,
– jest o zombie,
– jest z 2007 roku,
– jest produkcją niezależną,

to "Necroville" jest bardzo dobrą propozycją. Jest śmiesznie, poziom humoru prezentowany w dialogach jest na przyswajalnym poziomie. Jest interesująco – pojawia się parę ciekawych pomysłów, jak np. samo Necroville czy BDSM. Muzyka nie jest tragiczna, piosenka początkowa to wręcz przebój; poziom udźwiękowienia również jest pozytywny (przy czym naturalnie w kilku momentach tło jest głośniejsze niż być powinno – z tym problem ma znaczna liczba filmów niezależnych).

Aktorzy pierwszoplanowi dali z siebie chyba wszystko, na co było ich stać. Szczególnie sympatycznie prezentują się sceny walki wręcz. Są po prostu realistyczne. A odgłosy towarzyszące wykorzystywaniu kija baseballowego – miód na uszy.

Zastrzeżenia można mieć do przebiegu dialogów – kwestie wypowiadane są czasem zbyt wolno i nienaturalnie, czasem też z dziwną, "bardzo początkującą" mimiką twarzy. Do przełknięcia.

Efekty specjalne są bardzo dobre. W porównaniu do "równolatka" Doomed, "Necroville" to inna klasa. Chodzi tu zarówno o maski, jak i charakteryzację oraz efekty komputerowe. Po prostu wszystko. Oczywiście patrząc na zombie czy wampira wiadomo o co chodzi, ale nie kaleczy to wzroku. Tu uwaga – nie należy oceniać postaci z reklamy Zom-B-Gon. Pozytywnie prezentują się zęby wampirów. W większości filmów tej klasy (niezależnej, niskobudżetowej), zresztą tych "lepszych" też, wampiry wyglądają mniej więcej tak, jakby miały problemy z uzębieniem. Usta im się nie domykają, coś wystaje, aktorzy seplenią… Zaś co do wilkołaków… Hm, może lepiej przyjąć, że to nowa klasa jakości.

Film jest całkiem niezły. Zamiast kolejnego B-dramatu o zombie/wampirach widz otrzymuje coś, co nie jest kompletną strata czasu. Dodatkowo przyjąć można porcję wiedzy dotyczącą nowego sposobu zabijania wampirów…

Cytaty:
Zbyt wiele.

• Gatunek: Komedia z wieloma elementami horroru
• Grupa docelowa: Pogromcy wampirów, wilkołaków, zombie, w ogóle wszystkiego…
• Typ: Zombie
• Ofiary w ludziach? A może ofiary w zombie?
• Trupominuta: -
• Ofiary w zwierzętach? -
• Erotyka? Podteksty

---

• Efekty specjalne: 7/10
• Realizacja: 7/10
• Gra aktorska: 6/10
• Muzyka: 6/10
• Dźwięk: 6/10

W podziękowaniach autorzy filmu wymieniają także kozę.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

You always wear the same dress?
Film dedykowany Vincentowi Price’owi

Scenariusz: Cassandra Peterson, John Paragon
Reżyseria: Sam Irvin
Produkcja: Mark Pierson
WWW: link
MySpace: link
Trailer: link
Długość filmu (z napisami): ~ 90 minut

Obsada:

• Elvira
• Richard O’Brien
• Mary Scheer
• Scott Atkinson
• Mary Jo Smith
• Heather Hooper
• Gabriel Andronache

Ekipa:

• Make-up: Ioana Lita
• sFx: Martin Ilie
• vFx: Roger Nall, Richard Kratt, Adam Howard
• Muzyka: Eric Allaman, Jerry Jackson
• Dźwięk: Kurt Thum, Steven Avila, Greg Morgenstein
• Zdjęcia: Viorel Sergovici
• Kostiumy: Radu Corciova, Maria Gabrian, Viorica Moldoveanu, J&M Costumes, Janet Sobel

Otóż i drugi film z Elvirą. Już na wstępie napiszę – subiektywnie uważam go za lepszy niż "Elvirę – Panią Mroku". Nie obyło się bez większych porażek jeśli chodzi o niektóre koncepty, ale o tym dalej.

Od samego początku uwagę przykuwa muzyka. Jest, jak na tę i tego typu produkcję, WYBITNA. Po prostu. Kawał porządnej muzyki ilustracyjnej, być może zasługującej na trochę lepszy film. Lokacja również jest ciekawa. Aktorzy pierwszoplanowi z reguły wiedzą, czego się od nich oczekuje (z wyjątkiem Zou Zou, o ile uznać ją za postać pierwszoplanową). Nawet sam początek filmu wzbudzić może wielkie zainteresowanie, jednak czar pryska… po drugiej minucie.

Większe nieporozumienia:
– dźwięki – są dobre, ale kompletnie nie na miejscu. Gdyby filmy mogły mieć IQ, dźwięk dawałby -20. W pewnych momentach można odnieść wrażenie, że jest się w cyrku, albo na Benny Hill Show;
– koncepcja i odtwarzanie niektórych postaci (Zou Zou),
– nawiązania do popkultury oraz świata rzeczywistego, co z uwagi na to, że czas i miejsce akcji to Karpaty A.D. 1851… jest trudne do łyknięcia, a miejscami zwyczajnie głupie (IQ -5),
- wykonanie piosenki jest nie na miejscu,
– sam tytuł filmu wydaje się być lekko nietrafiony.

"Elvira’s Haunted Hills" ma niewątpliwie swoje wielkie momenty. Mogłaby być z tego nawet porządna komedia, gdyby nie pewien charakterystyczny styl czy też elementy wykonania i realizacji. Kilka korekt w scenariuszu, i byłoby lepiej. Generalnie produkcja bardziej warta polecenia niż pierwszy film z Elvirą. Szczególnie, że nie łączy się w żaden sposób z "Mistress of the Dark", co zwalnia widza z "obowiązku" zapoznania się z pierwszą częścią.

Cytaty:
Sam tekst lub cytat audio nie odda głębi przekazu w kontekście (;p)

• Gatunek: Komedia z elementami horroru
• Grupa docelowa: Wielbiciele Elviry
• Styl: Nieustraszeni Pogromcy Wampirów
• Ofiary w ludziach? -
• Trupominuta: -
• Ofiary w zwierzętach? -
• Erotyka? Podteksty erotyczne

---

• Efekty specjalne: 6/10
• Realizacja: 6/10
• Gra aktorska: 6/10
• Muzyka: 8/10
• Dźwięk: 5/10

Zagadką pozostanie, czemu nie wykorzystano "prawdziwego" głosu Gabriela Andronache – z obserwacji wynika, że był to dubbing. Jego angielski jest aż tak słaby? Ton głosu nie pasuje do postury? Szczęśliwie, aktor ten pojawił się jeszcze w paru produkcjach, będzie więc szansa zweryfikowania tego.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Un-pleasant dreams…

Scenariusz: Sam Egan, John Paragon, Cassandra Peterson
Reżyseria: James Signorelli
Produkcja: Eric Gardner, Mark Pierson
WWW: link
MySpace: link
Trailer: link
Długość filmu (z napisami): ~ 96 minut

Obsada:

• Elvira
• W. Morgan Sheppard
• Daniel Greene
• Susan Kellermann
• Jeff Conaway
• Edie McClurg
• Frank Collison

Ekipa:

• Make-up: Steve LaPorte
• sFx: Roger George, Steve Dion oraz L. Odien, Y. Calzada, J. Fiederer
• vFx: Apogee Productions Inc., Peter Donen, Clint Colver
• Muzyka: James Campbell, Mark Whitney Pierson, Jay Hawkins, Ron McGowan & Edwina Travis – Chin, Lori Chacko & Joey Balin, Antonín Dvořák, Dmitri Tiomkin, Ned Washington, Michael Sembello & Denis Matkosky, Gary Poiro & John Paragon, Ronald & Rudolph Isley, Dan Slider
• Dźwięk: William Nelson
• Zdjęcia: Hanania Baer
• Kostiumy: Betsy Heimann, Andrea Weaver

"Elvira – Mistress of the Dark" jest pierwszym filmem, w którym wystąpiła Elvira – fikcyjna postać stworzona (co do czego są wątpliwości) i odtwarzana przez Cassandrę Peterson. Zarówno sama Elvira, jak i jej telewizyjny show oraz filmy zapuściły już korzenie w amerykańskiej tradycji, jednak w Polsce jest to postać słabo znana (no, chyba że maniakom).

Z jakich powodów warto zaprzyjaźnić się z Elvirą?
– sympatyczny biust i ładna figura,
– niezła bryka, naprawdę niezła bryka…
– poczucie humoru i cięte komentarze, wypowiadane w charakterystyczny sposób,
– potrafi śpiewać.

A film? Przede wszystkim – znalazł się tu (aftermath.pl) ze względu na postać Elviry. "Pani Mroku" nie ma zbyt wiele wspólnego z horrorem, prędzej z komedią i satyrą, osadzoną w czymś zbliżonym do "Totalnej Magii". Podkreślam, zbliżonym – tylko w zarysach. Współautorką scenariusza była również Cassandra Peterson – i może dlatego nie jest tak skostniały, może.

Humor sytuacyjny występuje niemal w każdej scenie. Spora część dialogów kończy się puentą, co przypomina trochę jakiś serial komediowy. Typ humoru prezentowany w filmie jest zwyczajnie amerykański. Gdzieś w tle przewija się główny wątek scenariusza, wykwitający tu i ówdzie. Słowem, przypomina to lżejszą wersję "National Lampoons", przy czym "Mistress of the Dark" ma w sobie jednak więcej polotu. Niewątpliwie wpływ na odbiór filmu ma jego wiek.

Na szczególną uwagę zasługują sceny ze zwierzętami – tutaj treserzy odwalili kawał naprawdę dobrej roboty. Efekty specjalne – jak na koniec lat osiemdziesiątych. Lalki – vide nieudana lasagne – w porządku. Natomiast kręcenie sutkiem z pewnością wprowadziło nową jakość do niejednego domu…

Ciekawostką może być niejakie powiązanie wydarzeń na pikniku z wątkiem orgii przy ognisku przedstawionym w "True Blood". Czy piknik Klubu Moralności w Fallwell był pierwowzorem?

Podsumowując: film zrobiony poprawnie, ale niezbyt zajmujący. Śmieszny – 6/10. Nie jest to kompletna strata czasu, jednak sam film może nie zapaść na dłużej w pamięci. Co innego Elvira.

Cytaty:

• Gatunek: Komedia
• Grupa docelowa: Wielbiciele Elviry
• Typ: Szkoła czarownic, wersja skrócona i vintage
• Ofiary w ludziach? -
• Trupominuta: -
• Ofiary w zwierzętach? -
• Erotyka? Podteksty erotyczne

---

• Efekty specjalne: 6/10
• Realizacja: 6/10
• Gra aktorska: 6/10
• Muzyka: 6/10
• Dźwięk: 6/10

Poza wszystkim tym co można przeczytać na IMDB, większą wpadką są sceny jazdy samochodem. W żadnej z nich Elvira nie ma zapiętych pasów.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

And less be forget, no Nomad woman must enter the sanctuary of the Mausoleum.

Scenariusz: Robert Barich, Robert Madero / Katherine Rosenwink
Reżyseria: Michael Dugan
Produkcja: Robert Barich, Robert Madero
WWW: brak
Trailer: brak
Długość filmu (z napisami): ~ 92 minuty

Obsada:

• Marjoe Gortner
• Bobbie Bresee
• Norman Burton
• La Wanda Page
• Maurice Sherbanee
• Laura Hippe
• Sheri Mann
• Cathi Peyton Erman

Ekipa:

• Make-up Fx: John Buechler, Maurice Stein
• sFx: Roger George
• vFx: –
• Muzyka: Jamie Mendoza – Nava, Frank Primato
• Dźwięk: John Speak
• Zdjęcia: Robert Barich
• Kostiumy: Nancy Montgomery

"Mausoleum" (Mauzoleum) można skrótowo określić jako "z okładki niezły". Tytuł może sugerować miejsce akcji oraz główną siłę sprawczą, czyli zmarłych/nieumarłych, może jakiegoś demona. Może nawet jakieś mordobicie w krypcie się trafi. Tymczasem, jak to w życiu bywa, jest nieco inaczej – i miejsce akcji inne, i oś fabuły obracająca się raczej wśród żywych. Mordobicie – na raty, ale jest.

Film zrealizowany został na początku lat osiemdziesiątych XX w., i jakością realizacji w stosunku do oczekiwanej klasy produktu może nie powala, ale zaskakuje. Jest nieźle. Makeup jest na wysokim poziomie, aranżacja efektów światło/dym jest w porządku, efekty specjalne w dzisiejszym rozumieniu tego słowa mogą śmieszyć, ale jak na "wintydż", są przyzwoicie zrobione. Wybuch – a tak, jest jeden – niezły, nie wyglądał tanio. Reżyser i producent nie próbują wciskać widzowi totalnej ciemnoty. To się chwali. Jest oldskólowo, ale na poziomie. Na plus także wdzięki głównej bohaterki (Bobbie Bresee), dla której ten film był chyba pierwszą (jak wynika z IMDB) długometrażową produkcją.

Praca kamery miejscami dziwna. Niektóre ujęcia śmieszne – jak na przykład "widelec" (29 minuta). Zachowanie aktorów z reguły w normie – z reguły, bo nie można mieć do nich pretensji o niektóre dialogi. Niektóre efekty dźwiękowe mogą ostro zirytować – cóż, znak czasu. Muzyka za to miejscami finezyjna, przywodzi na myśl "Noc żywych trupów".

Tymczasem o czym w ogóle jest film? Ot, rodzinna legenda, małe opętanko i odwieczna walka dobra ze złem. W przełomowym momencie brakuje… podkreślenia znaczenia tegoż, i chyba to jest największa wpadka scenariusza. Film trochę "prześlizguje" się przez ekran. Wg niektórych opinii "Mausoleum" to w ogóle dramat, Fulci dla ubogich i jedyne wytłumaczenie dla jego popularności w niektórych kręgach, to piersi ekskróliczka Playboya. Moim zdaniem mieszanie tego filmu z błotem to przesada, zarówno jeśli chodzi o sceny z krwią w roli głównej, jak i całokształt.

Parę plusów, parę minusów. Ten film nie przewróci do góry nogami świata żadnego fana horroru. Niemniej jednak, na tle sobie podobnych skutecznie się broni. I przede wszystkim: czy te oczy mogą kłamać? ;)

Cytatów brak.

• Gatunek: Horror
• Grupa docelowa: Egzorcyści
• Typ: … i demony
• Ofiary w ludziach? 6
• Trupominuta: 0,068
• Ofiary w zwierzętach? Nie
• Erotyka? Tak

---

• Efekty specjalne: 6/10
• Realizacja: 6/10
• Gra aktorska: 6/10
• Muzyka: 6/10
• Dźwięk: 5/10 (m.in. za efekt "pod oczy")

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.

Note: There is a rating embedded within this post, please visit this post to rate it.

Scenariusz: Jim Hanson, Sal Mana
Reżyseria: Mark Woods
Produkcja: Megan Barnett, Jerry Feifer
WWW: brak
Trailer: link
Długość filmu (z napisami): ~ 88 minut

Obsada:

• Charles Solomon
• Delia Sheppard
• Mia Ruiz
• David L. Homb
• Kirsten Wagner
• Jay Richardson
• Cheryl Janecky
• + gościnnie ekipa z pierwszej części (przy czym Mary Shelley występuje tu jako Mary Shelly)

Ekipa:

• Make-up: Cynthia Jordan
• sFx: Les Stumpf
• vFx: –
• Muzyka: Mirium (?) Cutler (Adam Levine: git, Roger LaRoque: instrumenty perkusyjne)
• Dźwięk: Mike Draghi
• Zdjęcia: Jens Stürup (w pierwszej części jako Sturup)
• Kostiumy: Pamela Gorman

"Witchcraft II: The Temptress" jest to druga część cyklu Witchcraft. Fabuła tego "epizodu" nawiązuje nawet do wydarzeń z części pierwszej (co mogło nie być tak oczywiste i logiczne). Tym razem widz może prześledzić dalsze losy uroczego, ładnego i zdrowego berbecia, któremu na imię Will. A raczej William, gdyż akcja "Kusicielki" toczy się około dwudziestu lat po wydarzeniach z "Witchcraft".

Film można oglądać nie mając odrobionej pracy domowej w postaci dogłębnej znajomości poprzedniej części. Parokrotnie (szczęśliwie nie występuje to zbyt często) serwowane są retrospekcje, ilustrujące omawiane zdarzenia. Mimo tego akcja opiera się na własnej fabule, i nie czerpie pełnymi garściami z "cudem odnalezionych" wątków wynikających z "Witchcraft".

Co można zaliczyć na plus? Z pewnością tytułową kusicielkę. Nie trąci myszką, sama zaś realizacja postaci nie jest naiwna. Oraz bardzo lekką erotykę, której ilość i śmiałość jest odpowiednio dozowana (z wyjątkiem bezsensu pojawiającego się w okolicach 27 minuty). Wart uwagi jest także pomysł na zdjęcia w ostatnich minutach filmu, tuż przed napisami końcowymi.

Na minus: odkrywczość scenariusza, błędy logiczne oraz "naiwności" i naciągania. Gra aktorska. Robienie z widza leszcza – scena z nożem kuchni, wszystkie sceny walki wręcz, scena z krzyżem ujęta na screenie poniżej – mam uwierzyć, że jakaś bardziej uduchowiona osoba mogłaby tak przybić krzyż? Scena “z latarkami” około 50 minuty woła o pomstę do nieba. Dźwięki mające przypominać śmiech. Totalne zero, jeśli chodzi o efekty specjalne – na to wydano chyba jeszcze mniej pieniędzy niż w poprzednim "odcinku". Brak statystów.

Jedno jest godne zapamiętania – kobieta w szpilkach stojąca na drabinie. Natomiast cały film… Mniej więcej do połowy akcja przebiega dość sensownie, można nawet powiedzieć, że w filmie zaczyna się coś dziać już od początku. Jednak później klimat robi się ciężkawy. Na dobrą sprawę, gdyby to odpowiednio pociąć – wyszłoby może ze 40 minut czegoś oglądalnego od początku do końca.

Z pewnością ta część jest warta swojej poprzedniczki. Gorsza, już nie zważając na wymienione błędy, raczej nie jest; w pewnych momentach jest nawet ciekawie – nie jest to tak przegadany film jak poprzedni. Czy warto jednak marnować swój czas na Kusicielkę? Tak jak poprzednio – można sobie darować.

Cytatów brak.

• Gatunek: Horror
• Grupa docelowa: Czciciele Szatana
• Typ: Dziecko Rosemary: Przebudzenie
• Ofiary w ludziach? 5
• Trupominuta: 0,06
• Ofiary w zwierzętach? Nie
• Erotyka? Tak (soft)

---

• Efekty specjalne: 4/10
• Realizacja: 5/10
• Gra aktorska: 5/10
• Muzyka: 5/10
• Dźwięk: 4/10

Zgodnie z tradycją wypracowaną w pierwszej części serii, i tutaj usłyszeć można odgłosy ekipy filmowej, zobaczyć można ujęcia nie pasujące do innych, znikające przedmioty itd.

Info ∞ O filmie ∞ Foty ∞ Opinia ∞ Wybrany cytat ∞ Note: There is a print link embedded within this post, please visit this post to print it.