Więcej
(11 głosów, przeciętnie 4,64 / 5)
Ładowanie ...
Wyróżnienia:
WWW: Trailer – Unearthed Films
Produkcja: Waken Productions
Na podstawie: –
Długość filmu: ~32 minuty
Obsada:
- Pep Tosar
- Jordi Tarrida
- Ángel Tarres
- Xevi Collellmir
Ekipa:
- Efekty dźwiękowe: Mark Cowling
- Efekty specjalne: DDT crew
- Montaż: Raul Almanzan
- Dźwięk: Juan Sánchez, Kiku Vidal
- Szef zdjęć: Christopher Baffa
- Producent wykonawczy: Antonio Sánchez, Javier Sánchez
Od czasu do czasu każdemu zdarzy się zauważyć na mieście/na cmentarnym murze jakąś klepsydrę. Czytamy wtedy: "Jan K., żył lat xx, nabożeństwo żałobne odbędzie się, o czym informuje pogrążona w smutku rodzina". No i tyle. Sucha informacja, nie budząca w przechodniu zazwyczaj żadnych emocji (chyba że nazwisko jest znane – to budzi skojarzenia; lub sam zmarły był przechodniowi znany). Dla przeciętnej osoby – informacja o kolejnej śmierci, dla rodziny – tragedia, dla zakładu pogrzebowego – zarobek, dla ekosystemu cmentarza – trochę kompostu. Zdaje się prosta sprawa. Jest jednak cień.
Człowieka podczas jego życia spotkać mogą różnorakie tragedie. Kradzież, zabójstwo, alkoholizm, prostytucja, kalectwo. Zazwyczaj kończy to śmierć, w takich czy innych okolicznościach. Jednak od chwili śmierci do momentu pochówku wiele się jeszcze może zdarzyć.
Przygoda, która spotkała Marię, nie jest prawdopodobnie jej tragedią. Nekrofilii pana doktora też chyba nie warto rozpatrywać w kategoriach bezczeszczenia zwłok. Rodzina… czego oko nie widzi, tego sercu nie żal. Marii jest to raczej obojętne. Bardziej interesującym tematem jest – dlaczego.
Rozważania nad motywami kierującymi panem doktorem radziłbym zostawić sobie na "po obejrzeniu", ponieważ obraz nie składa się z samej tylko "relacji" z pastwienia się nad Marią. Integralną jego częścią jest też drugi pan doktor i jego niecna praktyka zaszywania mózgu w klatce piersiowej (może ma to jakieś uzasadnienie – nie wiem, nie znam się), pogrążona w żałobie rodzina, której pozostała już tylko modlitwa (genialne w swej prostocie ujęcie tego aspektu), żarcie dla psa, fajka w domu po pracy, i tak dalej. Aftermath nie jest więc obrazem z cyklu "postraszyli i uciekli", po obejrzeniu którego widzowi zostanie w pamięci jedynie akcja na stole sekcyjnym. Mimo brutalności formy, przekazuje jakąś treść.
Film kierowany jest jedynie do osób pełnoletnich, zdrowych psychicznie i nie będących w depresji.
Ta scena jest swego rodzaju mistrzostwem świata.
Ten "zły".
Jedno z lepszych ujęć bohaterki dramatu.
Podgrzane pewnie byłoby smaczniejsze.
Fajrant…
Brak powiązanych zasobów.
